0112-KDSL2-1.440.216.2026.4.MW

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)

Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 775, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (...) z dnia 5 maja 2026 r. (data wpływu 5 maja 2026 r.), uzupełnionego pismami: z dnia 29 czerwca 2026 r. (data wpływu 29 czerwca 2026 r.) oraz z dnia 8 lipca 2026 r. (data wpływu 8 lipca 2026 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.

Przedmiot wniosku:
Usługa – przygotowanie materiałów audiowizualnych przeznaczonych do publikacji (...)

Opis usługi:
Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i na podstawie umowy zawartej ze Zleceniodawcą realizuje usługę polegającą na przygotowywaniu materiałów audiowizualnych przeznaczonych do publikacji (...). Każdy materiał wykonywany jest na podstawie indywidualnego zlecenia otrzymanego od Zleceniodawcy. Po uzgodnieniu tematu materiału Wnioskodawca samodzielnie organizuje proces jego realizacji w zakresie objętym zawartą umową. W ramach przedmiotowej usługi Wnioskodawca wykonuje następujące czynności:

1. analizuje temat oraz założenia materiału przekazane przez Zleceniodawcę;
2. opracowuje koncepcję realizacji materiału w zakresie sposobu filmowania, kolejności ujęć, dynamiki narracji oraz sposobu przedstawienia poszczególnych scen;
3. przygotowuje własny sprzęt wykorzystywany do realizacji nagrania, obejmujący kamerę, urządzenia rejestrujące dźwięk, oświetlenie oraz pozostałe wyposażenie techniczne;
4. wykonuje nagrania materiału filmowego zgodnie z opracowaną koncepcją, samodzielnie dobierając kadry, perspektywę, długość ujęć, sposób prowadzenia kamery oraz moment rozpoczęcia i zakończenia rejestracji;
5. dokonuje selekcji zarejestrowanego materiału, wybierając ujęcia przeznaczone do wykorzystania w finalnym utworze;
6. wykonuje montaż materiału audiowizualnego przy wykorzystaniu profesjonalnego oprogramowania komputerowego, ustalając kolejność scen, tempo narracji, długość poszczególnych sekwencji oraz płynność przejść pomiędzy ujęciami. Alternatywnie, w przypadku braku możliwości osobistego wykonania czynności montażowych, Wnioskodawca może powierzyć ich techniczną realizację podwykonawcy, przekazując mu własne wytyczne dotyczące montażu oraz sprawując nadzór nad przebiegiem prac. W takim przypadku Wnioskodawca dokonuje weryfikacji efektów prac podwykonawcy, wprowadza niezbędne poprawki lub zleca ich wprowadzenie oraz podejmuje ostateczną decyzję o kształcie montażu stanowiącego element utworu audiowizualnego;
7. przeprowadza postprodukcję obejmującą w szczególności korekcję kolorystyczną, poprawę jakości obrazu i dźwięku, synchronizację ścieżki audio, dodawanie napisów, efektów przejść oraz elementów graficznych. Czynności te wykonuje samodzielnie, albo w razie potrzeby powierza ich techniczną realizację podwykonawcy, zachowując nadzór twórczy nad ich wykonaniem oraz akceptując ostateczny rezultat;
8. przygotowuje sam albo we współpracy z podwykonawcą końcową wersję utworu audiowizualnego przeznaczoną do publikacji przez Zleceniodawcę;
9. przekazuje gotowy utwór Zleceniodawcy, a zgodnie z zawartą umową z chwilą publikacji przenosi autorskie prawa majątkowe do utworu oraz wyraża zgodę na wykorzystanie swojego wizerunku utrwalonego w materiale.
   Po zakończeniu prac gotowy materiał jest przekazywany Zleceniodawcy, który publikuje go (...). Publikowane materiały nie zawierają informacji wskazującej Wnioskodawcę jako twórcę utworu audiowizualnego. Materiały publikowane są pod marką Zleceniodawcy i identyfikowane z prowadzonym przez niego (...).
   Przedmiotowa usługa realizuje cel polegający na stworzeniu kompletnego materiału audiowizualnego przeznaczonego do publikacji (...). Efektem wyświadczenia usługi jest powstanie kompletnego utworu audiowizualnego, zapisanego w postaci cyfrowego pliku wideo, przygotowanego do publikacji (...).
   Oczekiwaniem Zleceniodawcy jest otrzymanie kompletnego materiału audiowizualnego spełniającego wymagania jakościowe oraz techniczne umożliwiające jego niezwłoczną publikację (...). Wynagrodzenie Wnioskodawcy ma charakter zryczałtowany i wynosi (...).

Rozstrzygnięcie:
PKWiU 2015 - 59

Stawka podatku od towarów i usług:
23%

Podstawa prawna:
art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy

Cel wydania WIS:
określenie stawki podatku od towarów i usług

UZASADNIENIE
W dniu 5 maja 2026 r. Wnioskodawca złożył wniosek w zakresie sklasyfikowania ww. usługi na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono w dniu 29 czerwca 2026 r. poprzez doprecyzowanie opisu usługi, przesłanie stosownych dokumentów i przesłanie linku do przykładowego filmu oraz w dniu 8 lipca 2026 r. o dodatkowe wyjaśnienia dotyczące przedmiotowej usługi.

W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis usługi

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i na podstawie umowy zawartej ze Zleceniodawcą, (...), realizuje świadczenie polegające na przygotowywaniu materiałów audiowizualnych przeznaczonych do publikacji (...). W ramach tego świadczenia Wnioskodawca wykonuje prace obejmujące utrwalenie, montaż oraz postprodukcję materiałów wideo, wykorzystując w tym celu własny sprzęt techniczny oraz oprogramowanie. Zgodnie z postanowieniami umowy, z chwilą publikacji poszczególnych materiałów audiowizualnych Wnioskodawca przenosi na Zleceniodawcę autorskie prawa majątkowe do powstałych w ten sposób utworów audiowizualnych w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, a ponadto udziela Zleceniodawcy zgody na eksploatację wizerunku utrwalonego w tych materiałach. Wynagrodzenie Wnioskodawcy ma charakter zryczałtowany i wynosi (...), przy czym strony w umowie dokonały jednoznacznego i celowego podziału tego wynagrodzenia na dwie równe części, (...) stanowiącą wynagrodzenie z tytułu przeniesienia autorskich praw majątkowych do utworu audiowizualnego wraz z udostępnieniem wizerunku oraz (...) stanowiącą wynagrodzenie z tytułu prac związanych z utrwaleniem, montażem i postprodukcją materiału wideo. Mając na uwadze powyższy stan faktyczny, Wnioskodawca wnosi o dokonanie klasyfikacji opisanego świadczenia według nomenklatury PKWiU 2015 oraz o określenie właściwej stawki podatku od towarów i usług, w tym w szczególności o rozstrzygniecie, czy całość opisanego świadczenia stanowi jedno świadczenie kompleksowe podlegające jednolitej stawce podatku VAT, czy też przeniesienie autorskich praw majątkowych do utworów audiowizualnych oraz usługa produkcji materiałów wideo stanowią dwa odrębne świadczenia podlegające niezależnej klasyfikacji statystycznej i odrębnym stawkom podatku od towarów i usług.
Zdaniem Wnioskodawcy, całość opisanego świadczenia, za które przysługuje zryczałtowane wynagrodzenie (...) stanowi jedno nierozerwalne świadczenie kompleksowe, którego głównym i dominującym elementem jest stworzenie utworu audiowizualnego oraz przeniesienie autorskich praw majątkowych wraz z udostępnieniem wizerunku twórcy. W związku z tym całe wynagrodzenie ma charakter honorarium twórczego i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki obniżonej w wysokości 8% na podstawie art. 41 ust. 2 w związku z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz poz. 63 załącznika nr 3 do tej ustawy.
Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą, a tworzone przez niego materiały audiowizualne mają charakter utworów w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Stanowią one przejaw indywidualnej działalności twórczej Wnioskodawcy, który samodzielnie dokonuje wyboru tematyki, sposobu narracji, kompozycji kadru, montażu oraz udźwiękowienia, nadając każdemu materiałowi niepowtarzalny, zindywidualizowany charakter. Wnioskodawca spełnia zatem definicje twórcy w rozumieniu art. 8 ust. 1 ww. ustawy.
Istotą ekonomiczną i gospodarczą transakcji zawieranej ze Zleceniodawcą nie jest nabycie przez niego samych usług technicznych, lecz pozyskanie gotowego, unikalnego utworu audiowizualnego wraz z pełnią praw do jego komercyjnego wykorzystania i publikacji (w tym z prawem do wizerunku). Wszelkie prace związane z utrwaleniem, montażem i postprodukcją materiału wideo, choć niezbędne do powstania dzieła, mają w tym przypadku charakter wyłącznie pomocniczy i niesamoistny. Służą one jedynie technicznemu ukształtowaniu wizji twórczej Wnioskodawcy. Zleceniodawca nie jest zainteresowany nabyciem „czystej” usługi montażu oderwanej od efektu końcowego, jakim jest utwór, do którego Wnioskodawca posiada i przekazuje prawa autorskie.
Z punktu widzenia Zleceniodawcy świadczenie to tworzy jedną nierozerwalną całość gospodarczą, której sztuczny podział wypaczyłby charakter transakcji. Ewentualne wyodrębnienie w umowie lub kalkulacjach wewnętrznych poszczególnych składowych wynagrodzenia ma charakter wyłącznie porządkowy i nie zmienia faktu, że dominującym świadczeniem, nadającym sens całej usłudze, jest akt twórczy i zbycie praw majątkowych do powstałego utworu.
W świetle powyższego, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że czynności techniczne dzielą byt prawny świadczenia głównego. Wobec tego, do całej kwoty wynagrodzenia (...), stanowiącej w ujęciu gospodarczym jednolite honorarium twórcze, zastosowanie znajduje stawka podatku VAT w wysokości 8%.

W piśmie z dnia 29 czerwca 2026 r. (data wpływu 29 czerwca 2026 r.), będącym uzupełnieniem wniosku, Wnioskodawca – w odpowiedzi na pytania tutejszego organu zawarte w wezwaniu z dnia 8 czerwca 2026 r., znak 0112-KDSL2-1.440.216.2026.1.MW – udzielił następujących informacji:
1. Jaki jeden konkretny utwór audiowizualny ma być przedmiotem wniosku? Należy wskazać jego nazwę.
Odpowiedź:
Przedmiotem niniejszego wniosku jest świadczenie polegające na przygotowywaniu materiałów audiowizualnych przeznaczonych do publikacji (...). Przykładem materiału jest utwór audiowizualny (...). Wnioskodawca wskazuje ten materiał jako reprezentatywny dla wszystkich materiałów, gdyż sposób ich przygotowania, wykorzystywane narzędzia oraz zakres wykonywanych czynności pozostają tożsame.
2. Jakie czynności Wnioskodawca wykonuje w celu stworzenia utworu audiowizualnego, wskazanego w pkt 1 niniejszego wezwania. Należy je wymienić i szczegółowo opisać. Opis świadczenia powinien odnosić się do określonego, jednego utworu i zawierać zamknięty katalog czynności wykonywanych w jego ramach. Opis nie może zawierać alternatyw ani przykładowo wskazanych czynności.
Odpowiedź:
W celu stworzenia utworu audiowizualnego Wnioskodawca wykonuje następujące czynności:

1. analizuje temat oraz założenia materiału przekazane przez Zleceniodawcę;
2. opracowuje koncepcję realizacji materiału w zakresie sposobu filmowania, kolejności ujęć, dynamiki narracji oraz sposobu przedstawienia poszczególnych scen;
3. przygotowuje własny sprzęt wykorzystywany do realizacji nagrania, obejmujący kamerę, urządzenia rejestrujące dźwięk, oświetlenie oraz pozostałe wyposażenie techniczne;
4. wykonuje nagrania materiału filmowego zgodnie z opracowaną koncepcją, samodzielnie dobierając kadry, perspektywę, długość ujęć, sposób prowadzenia kamery oraz moment rozpoczęcia i zakończenia rejestracji;
5. dokonuje selekcji zarejestrowanego materiału, wybierając ujęcia przeznaczone do wykorzystania w finalnym utworze;
6. wykonuje montaż materiału audiowizualnego przy wykorzystaniu profesjonalnego oprogramowania komputerowego, ustalając kolejność scen, tempo narracji, długość poszczególnych sekwencji oraz płynność przejść pomiędzy ujęciami;
7. przeprowadza postprodukcję obejmującą w szczególności korekcję kolorystyczną, poprawę jakości obrazu i dźwięku, synchronizację ścieżki audio, dodawanie napisów, efektów przejść oraz elementów graficznych;
8. przygotowuje końcową wersję utworu audiowizualnego przeznaczoną do publikacji przez Zleceniodawcę;
9. przekazuje gotowy utwór Zleceniodawcy, a zgodnie z zawartą umową z chwilą publikacji przenosi autorskie prawa majątkowe do utworu oraz wyraża zgodę na wykorzystanie swojego wizerunku utrwalonego w materiale.
   3. Na czyją rzecz Wnioskodawca wykonuje świadczenie wskazane w odpowiedzi na pkt 1 niniejszego wezwania? Należy wskazać jednego konkretnego Zleceniodawcę.
   Odpowiedź:
   Wnioskodawca wykonuje świadczenia na rzecz (...)., będącej zleceniodawcą materiałów audiowizualnych.
   4. W jakich konkretnie okolicznościach realizowane jest świadczenie będące przedmiotem wniosku?
   Odpowiedź:
   Każdy materiał wykonywany jest na podstawie indywidualnego zlecenia otrzymanego od (...).
   Po uzgodnieniu tematu materiału Wnioskodawca samodzielnie organizuje proces jego realizacji w zakresie objętym zawartą umową. Wnioskodawca samodzielnie podejmuje decyzje dotyczące sposobu realizacji materiału, doboru ujęć, kompozycji obrazu, sposobu montażu, tempa narracji, zastosowania efektów wizualnych oraz pozostałych elementów wpływających na końcowy charakter utworu.
   Po zakończeniu prac gotowy materiał jest przekazywany Zleceniodawcy, który publikuje go (...). Z chwilą publikacji następuje przeniesienie autorskich praw majątkowych do utworu na zasadach określonych w umowie, natomiast Wnioskodawca wyraża zgodę na wykorzystanie swojego wizerunku utrwalonego w materiale.
   5. Czy wykonywane świadczenie wymaga specjalistycznej wiedzy (umiejętności, uprawnień) – jakich?
   Odpowiedź:
   Realizacja świadczenia będącego przedmiotem wniosku wymaga posiadania specjalistycznej wiedzy, doświadczenia oraz praktycznych umiejętności z zakresu produkcji materiałów audiowizualnych, tj.: znajomości zasad realizacji materiałów filmowych, umiejętności obsługi profesjonalnych kamer oraz sprzętu rejestrującego obraz i dźwięk, znajomości zasad kadrowania, kompozycji obrazu oraz oświetlenia planu zdjęciowego, umiejętności prowadzenia kamery i planowania sekwencji ujęć, znajomości specjalistycznego oprogramowania służącego do montażu materiałów audiowizualnych, umiejętności wykonywania postprodukcji obrazu i dźwięku, obejmującej m.in. korekcję kolorystyczną, synchronizację ścieżek audio, dodawanie napisów oraz efektów wizualnych, wiedzy dotyczącej tworzenia materiałów przeznaczonych do publikacji (...), wiedzy z zakresu prawa autorskiego dotyczącej tworzenia utworów audiowizualnych. Realizacja świadczenia wymaga również kreatywności oraz umiejętności podejmowania samodzielnych decyzji dotyczących sposobu przedstawienia treści, kompozycji materiału oraz jego ostatecznego kształtu.
   6. Czy utwór audiowizualny będący przedmiotem złożonego wniosku (wskazany w odpowiedzi na pkt 1 niniejszego wezwania) zawiera informację, że Wnioskodawca jest jego twórcą?
   Odpowiedź:
   Publikowane materiały nie zawierają informacji wskazującej Wnioskodawcę jako twórcę utworu audiowizualnego. Materiały publikowane są pod marką Zleceniodawcy (...).
   7. Czy jest statystycznie prawdopodobne sporządzenie w przyszłości takiego samego utworu audiowizualnego (wskazanego w odpowiedzi na pkt 1 niniejszego wezwania) przez inną osobę/zespół osób?
   Odpowiedź:
   Zdaniem Wnioskodawcy nie jest statystycznie prawdopodobne stworzenie identycznego utworu audiowizualnego przez inną osobę.
   Pomimo możliwości realizacji materiałów dotyczących podobnej tematyki, każdy utwór audiowizualny stanowi rezultat indywidualnych decyzji twórczych autora dotyczących, w tym doboru ujęć, kolejności scen oraz tempa narracji.
   8. Czy utwór audiowizualny (wskazany w odpowiedzi na pkt 1 niniejszego wezwania) odznacza się oryginalnym, twórczym charakterem? Jeżeli tak, na czym ten oryginalny, twórczy charakter polega?
   Odpowiedź:
   Każdy przygotowywany przez Wnioskodawcę utwór audiowizualny posiada oryginalny i twórczy charakter. Twórczy charakter przejawia się przede wszystkim w samodzielnym podejmowaniu decyzji dotyczących sposobu realizacji materiału audiowizualnego. Wnioskodawca samodzielnie decyduje między innymi o doborze i kolejności ujęć, dynamice materiału, kompozycji obrazu, sposobie opracowania warstwy wizualnej, sposobie przedstawienia określonego tematu, końcowej strukturze materiału.
   9. Czy utwór audiowizualny (wskazany w odpowiedzi na pkt 1 niniejszego wezwania) jest produktem szablonowym, często spotykanym, czy też posiada cechy odróżniające od innych, podobnych produktów? Jeżeli posiada cechy odróżniające, należy je wskazać i opisać.
   Odpowiedź:
   Każdy utwór posiada cechy odróżniające go od innych, podobnych utworów. Choć materiały publikowane (...) mogą dotyczyć podobnej tematyki, każdy z nich posiada indywidualne cechy wynikające z twórczych decyzji podejmowanych przez Wnioskodawcę podczas realizacji projektu, w szczególności charakterystyczny styl edycji obrazu i autorski sposób prowadzenia narracji. Każdy z tych elementów jest wynikiem twórczych decyzji Wnioskodawcy i wpływa na ostateczny odbiór utworu przez odbiorców.
   10. Czy Wnioskodawca przy tworzeniu utworu audiowizualnego ma swobodę w nadaniu ostatecznego kształtu temu utworowi (treść, układ, szata graficzna)? Jeżeli nie, to dlaczego?
   Odpowiedź:
   Wnioskodawca posiada swobodę twórczą w zakresie nadania przygotowywanemu utworowi audiowizualnemu jego ostatecznego kształtu. Zleceniodawca określa jedynie tematykę materiału, jego przeznaczenie oraz ogólne oczekiwania dotyczące efektu końcowego. Natomiast sposób realizacji tych założeń pozostaje w gestii Wnioskodawcy.
   11. Jaki cel realizuje przedmiotowe świadczenie? Co jest efektem jego wyświadczenia?
   Odpowiedź:
   Przedmiotowe świadczenie realizuje cel polegający na stworzeniu kompletnego materiału audiowizualnego przeznaczonego do publikacji (...). Z perspektywy gospodarczej i funkcjonalnej celem świadczenia nie jest wykonanie poszczególnych czynności technicznych, takich jak samo utrwalenie obrazu, montaż czy postprodukcja, lecz osiągnięcie jednego, końcowego rezultatu w postaci gotowego utworu audiowizualnego, nadającego się do rozpowszechniania przez Zleceniodawcę.
   Poszczególne czynności wykonywane przez Wnioskodawcę, obejmujące przygotowanie nagrań, utrwalenie materiału, montaż oraz postprodukcję, pozostają ze sobą nierozerwalnie związane i wzajemnie się uzupełniają. Żadna z tych czynności nie stanowi celu samego w sobie ani nie przedstawia samodzielnej wartości gospodarczej dla Zleceniodawcy. Dopiero ich łączne wykonanie prowadzi do osiągnięcia zamierzonego rezultatu.
   Efektem wyświadczenia usługi jest powstanie kompletnego utworu audiowizualnego o indywidualnym i twórczym charakterze, zapisanego w postaci cyfrowego pliku wideo, przygotowanego do publikacji (...).
   12. Jakie są oczekiwania nabywcy w odniesieniu do realizowanego przez Wnioskodawcę świadczenia?
   Odpowiedź:
   Oczekiwaniem Zleceniodawcy jest otrzymanie kompletnego materiału audiowizualnego spełniającego wymagania jakościowe oraz techniczne umożliwiające jego niezwłoczną publikację (...).
   Zleceniodawca oczekuje, że Wnioskodawca samodzielnie wykona wszystkie czynności niezbędne do osiągnięcia tego rezultatu, obejmujące w szczególności utrwalenie materiału filmowego, jego montaż oraz postprodukcję, wykorzystując własny sprzęt techniczny i specjalistyczne oprogramowanie. Istotą zamówienia nie jest nabycie poszczególnych czynności składających się na proces produkcji materiału lecz uzyskanie jednego, kompletnego rezultatu w postaci gotowego utworu audiowizualnego odpowiadającego wymaganiom Zleceniodawcy pod względem merytorycznym, technicznym i estetycznym. Z perspektywy Zleceniodawcy równie istotne jest nabycie możliwości swobodnego korzystania z przygotowanego materiału. Z tego względu umowa przewiduje przeniesienie autorskich praw majątkowych do utworu oraz zgodę na wykorzystanie wizerunku Wnioskodawcy. Elementy te mają charakter akcesoryjny względem świadczenia głównego i służą zapewnieniu Zleceniodawcy możliwości zgodnego z prawem rozpowszechniania utworu oraz korzystania z niego w prowadzonej działalności gospodarczej. W konsekwencji oczekiwaniem Zleceniodawcy jest otrzymanie jednego kompleksowego świadczenia prowadzącego do powstania gotowego utworu audiowizualnego wraz z możliwością jego pełnego wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem.
   13. W jakim zakresie Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą (należy podać kody Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD))?
   Odpowiedź:
   Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w przeważającym przedmiocie działalności agencji reklamowych (PKD 73.11.Z).

Ponadto, Wnioskodawca wskazał, że przykładowy materiał (...) dostępny jest (...).

Do uzupełnia Wnioskodawca załączył:
(...).

(...).
W dniu 8 lipca 2026 r. Wnioskodawca przesłał pismo, w którym poinformował, że w ślad za odpowiedzią na pytanie nr 2 w wezwaniu z dnia 8 czerwca 2026 roku (doręczonego w dniu 22 czerwca 2026 roku), przeredagowuje treść odpowiedzi w celu uwzględnienia dodatkowej okoliczności związanej ze świadczeniem usług będących przedmiotem wniosku. Zdarza się bowiem, że Wnioskodawca w celu świadczenia przedmiotowych usług korzysta z usług podwykonawcy, co nie zostało uwzględnione w pierwotnej wersji przekazanych informacji.
W związku z powyższym, Wnioskodawca nadaje nowe brzmienie następującej odpowiedzi:
2. Jakie czynności Wnioskodawca wykonuje w celu stworzenia utworu audiowizualnego, wskazanego w pkt 1 niniejszego wezwania. Należy je wymienić i szczegółowo opisać. Opis świadczenia powinien odnosić się do określonego, jednego utworu i zawierać zamknięty katalog czynności wykonywanych w jego ramach. Opis nie może zawierać alternatyw ani przykładowo wskazanych czynności.
Odpowiedź:
W celu stworzenia utworu audiowizualnego Wnioskodawca wykonuje następujące czynności:

1. analizuje temat oraz założenia materiału przekazane przez Zleceniodawcę;
2. opracowuje koncepcję realizacji materiału w zakresie sposobu filmowania, kolejności ujęć, dynamiki narracji oraz sposobu przedstawienia poszczególnych scen;
3. przygotowuje własny sprzęt wykorzystywany do realizacji nagrania, obejmujący kamerę, urządzenia rejestrujące dźwięk, oświetlenie oraz pozostałe wyposażenie techniczne;
4. wykonuje nagrania materiału filmowego zgodnie z opracowaną koncepcją, samodzielnie dobierając kadry, perspektywę, długość ujęć, sposób prowadzenia kamery oraz moment rozpoczęcia i zakończenia rejestracji;
5. dokonuje selekcji zarejestrowanego materiału, wybierając ujęcia przeznaczone do wykorzystania w finalnym utworze;
6. wykonuje montaż materiału audiowizualnego przy wykorzystaniu profesjonalnego oprogramowania komputerowego, ustalając kolejność scen, tempo narracji, długość poszczególnych sekwencji oraz płynność przejść pomiędzy ujęciami. Alternatywnie, w przypadku braku możliwości osobistego wykonania czynności montażowych, Wnioskodawca może powierzyć ich techniczną realizację podwykonawcy, przekazując mu własne wytyczne dotyczące montażu oraz sprawując nadzór nad przebiegiem prac. W takim przypadku Wnioskodawca dokonuje weryfikacji efektów prac podwykonawcy, wprowadza niezbędne poprawki lub zleca ich wprowadzenie oraz podejmuje ostateczną decyzję o kształcie montażu stanowiącego element utworu audiowizualnego;
7. przeprowadza postprodukcję obejmującą w szczególności korekcję kolorystyczną, poprawę jakości obrazu i dźwięku, synchronizację ścieżki audio, dodawanie napisów, efektów przejść oraz elementów graficznych. Czynności te wykonuje samodzielnie, albo w razie potrzeby powierza ich techniczną realizację podwykonawcy, zachowując nadzór twórczy nad ich wykonaniem oraz akceptując ostateczny rezultat;
8. przygotowuje sam albo we współpracy z podwykonawcą końcową wersję utworu audiowizualnego przeznaczoną do publikacji przez Zleceniodawcę;
9. przekazuje gotowy utwór Zleceniodawcy, a zgodnie z zawartą umową z chwilą publikacji przenosi autorskie prawa majątkowe do utworu oraz wyraża zgodę na wykorzystanie swojego wizerunku utrwalonego w materiale.

Do uzupełnienia Wnioskodawca załączył (...).

W dniu 10 lipca 2026 r. zapoznano się z utworem audiowizualnym (...).
(...).

W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r., poz. 622, z późn. zm.), zwanej Ordynacją podatkową, postanowieniem z dnia 14 lipca 2026 r., znak 0112-KDSL2-1.440.216.2026.3.MW, tutejszy organ wyznaczył Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Do postanowienia załączono protokół z dnia 14 lipca 2026 r. z zapoznania się z zapoznania się z utworem audiowizualnym (...). Postanowienie zostało skutecznie doręczone Wnioskodawcy w dniu 27 lipca 2026 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Wnioskodawca nie skorzystał.

Uzasadnienie sposobu zidentyfikowania świadczenia na potrzeby podatku od towarów i usług

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W świetle przepisu art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Wnioskodawca na złożonym w dniu 5 maja 2026 r. wniosku wskazał, że jego przedmiotem jest świadczenie kompleksowe.

Jak stanowi art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być:

1. towar albo usługa, albo
2. towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.

Biorąc pod uwagę zakres żądania Wnioskodawcy, należy w pierwszej kolejności ustalić charakter świadczenia realizowanego przez niego.

W kwestii związanej z oceną charakteru świadczenia realizowanego przez Wnioskodawcę, należy podkreślić, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne.

Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.

Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.

Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej TSUE) w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.

Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy, że:
- w wyroku z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie TSUE, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (pkt 22 wyroku), 24
- w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11, Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:597, TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).

Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38).

Stanowisko takie przedstawiła również Rzecznik Generalna Juliane Kokott w opinii z dnia 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito – Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributaria e Aduaneira (ECLI:EU:C:2020:855) wskazując, że: „Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27)”. Rzecznik Generalna zauważyła także, że „Jeżeli zespół świadczeń i czynności ustala cenę łączną, w świetle orzecznictwa Trybunału jest to również wskazówka świadcząca o istnieniu jednego świadczenia złożonego (30). Odwrotnie natomiast: uzgodnienie odrębnych cen za poszczególne elementy świadczenia również jest jedynie wskazówką przemawiającą za istnieniem kilku niezależnych świadczeń (31)”. Należy zauważyć, że powołaną wyżej opinię podzielił TSUE w wydanym w dniu 4 marca 2021 r. wyroku C-581/19, ECLI:EU:C:2021:167.

Podsumowując zatem powyższe, świadczenie kompleksowe ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej), niezależnie opodatkowane świadczenia.

Przedmiotem analizy jest świadczenie polegające na przygotowywaniu materiałów audiowizualnych przeznaczonych do publikacji (...). W ramach tego świadczenia Wnioskodawca wykonuje prace obejmujące utrwalenie, montaż oraz postprodukcje materiałów wideo, wykorzystując w tym celu własny sprzęt techniczny oraz oprogramowanie. Zgodnie z postanowieniami umowy, z chwilą publikacji poszczególnych materiałów audiowizualnych Wnioskodawca przenosi na Zleceniodawcę autorskie prawa majątkowe do powstałych w ten sposób utworów audiowizualnych w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, a ponadto udziela Zleceniodawcy zgody na eksploatacje wizerunku utrwalonego w tych materiałach.

Z powyższego wynika zatem, że wszystkie czynności wchodzące w zakres świadczenia stanowić będą nierozerwalnie związane ze sobą elementy usługi i nie powinny być traktowane rozdzielnie, jako odrębne czynności, podlegające odrębnym rozliczeniom. Zatem wszystkie wskazane w opisie zagadnienia elementy w jednakowym stopniu będą tworzyły jedną pojedynczą usługę i w równym stopniu będą się na nią składały.

Podsumowując, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z jedną pojedynczą usługą w rozumieniu art. 42b ust. 5 pkt 1 ustawy.

Uzasadnienie klasyfikacji
Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy – towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.

Zgodnie z art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:

1. opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;
2. klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:
   a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,
   b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;
3. stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi.

Zatem w przypadku, gdy stawka podatku od towarów i usług nie jest uzależniona od zaklasyfikowania danego towaru lub usługi do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub PKWIU), ale od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy lub pozycji załącznika do ustawy, przedmiotem postępowania w zakresie wydania WIS jest ustalenie, czy opisany towar lub usługa spełnia wymogi wskazane przez ustawodawcę w tym opisie.

W załączniku nr 3 do ustawy zawierającym wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, pod poz. 63 wskazano, bez względu na symbol PKWiU „Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2509) wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania”.

Preferencyjna stawka podatku dla usług wymienionych w poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy ma charakter podmiotowy, co oznacza, że preferencyjnej stawce podlegają usługi wykonywane przez ściśle zdefiniowany krąg podmiotów wykonujących te usługi.

Ustawa nie zawiera wprost definicji „twórcy”, zaś poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy wskazuje, że pojęcie „twórcy” należy przyjąć w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Stosownie zatem do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 24, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

W szczególności, przedmiotem prawa autorskiego – w myśl art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych – są utwory:

1. wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
2. plastyczne;
3. fotograficzne;
4. lutnicze;
5. wzornictwa przemysłowego;
6. architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
7. muzyczne i słowno-muzyczne;
8. sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
9. audiowizualne (w tym filmowe).

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, opracowanie cudzego utworu, w szczególności tłumaczenie, przeróbka, adaptacja, jest przedmiotem prawa autorskiego bez uszczerbku dla prawa do utworu pierwotnego.

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.

Ustawodawca posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny cechy konieczne, wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka. Utwór musi zatem wykazywać łącznie trzy cechy:
- stanowić przejaw działalności człowieka (twórcy);
- stanowić przejaw działalności twórczej,
- posiadać indywidualny charakter.

Wskazać należy, że o ile sens pierwszej z cech nie budzi wątpliwości, dwie pozostałe mają charakter ocenny. Jednakże stwierdzenie, że utwór to przejaw działalności twórczej uwypukla fakt, że utwór powinien stanowić rezultat działalności o charakterze kreacyjnym. Przesłanka ta, niekiedy określana przesłanką „oryginalności” utworu, kładzie nacisk na aspekt przedmiotowy, tj. odnoszący się do samego wytworu ludzkiego umysłu. Spełniona zostaje, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Nie może natomiast być uznany za utwór i objęty ochroną prawa autorskiego taki przejaw ludzkiej aktywności umysłowej, który jest rutynowy, standardowy lub typowy. Podkreśla to konieczność łącznego traktowania obu z wymienionych w pkt 2 i pkt 3 cech. Sam „przejaw działalności twórczej” nie jest warunkiem wystarczającym do zakwalifikowania określonego wytworu jako przedmiotu prawa autorskiego. Konieczne jest, by wytwór taki miał indywidualny charakter, tzn. żeby cechował się indywidualnością. Muszą zatem charakteryzować go dostatecznie doniosłe różnice w porównaniu z uprzednio wytworzonymi produktami intelektualnymi.

Kryteria powyższe były precyzowane w orzecznictwie. Przykładowo w wyroku Sądu Najwyższego dnia 13 stycznia 2006 r., sygn. akt III CSK 40/05 stwierdzono, że „rezultat wysiłku intelektualnego nie może być rutynowy, standardowy i typowy. Nie może być uznany za utwór i objęty ochroną prawa autorskiego taki przejaw ludzkiej aktywności umysłowej, któremu brak cech dostatecznie indywidualizujących, tj. odróżniających go od innych wytworów podobnego rodzaju i przeznaczenia”.

W innym orzeczeniu Sąd Najwyższy ocenił, że: „Proces tworzenia, w przeciwieństwie do pracy technicznej, polega na tym, że rezultat podejmowanego działania stanowi projekcję wyobraźni osoby, od której pochodzi, zmierzając do wypełniania tych elementów wykonywanego zadania, które nie są jedynie wynikiem zastosowania określonej wiedzy, sprawności, surowców, urządzeń bądź technologii. (…) Wymaganie nowości nie jest niezbędną cechą twórczości jako przejawu intelektualnej działalności człowieka. Utwór może być kompilacją wykorzystującą dane powszechnie dostępne pod warunkiem, że ich wybór, segregacja, sposób przedstawienia ma znamiona oryginalności” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2006 r., I CK 281/05).

Twórcy przysługują autorskie prawa osobiste. Zakres autorskich praw osobistych został zdefiniowany w art. 16 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, który stanowi, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, autorskie prawa osobiste chronią nieograniczoną w czasie i niepodlegającą zrzeczeniu się lub zbyciu więź twórcy z utworem, a w szczególności prawo do:

1. autorstwa utworu;
2. oznaczenia utworu swoim nazwiskiem lub pseudonimem albo do udostępniania go anonimowo;
3. nienaruszalności treści i formy utworu oraz jego rzetelnego wykorzystania;
4. decydowania o pierwszym udostępnieniu utworu publiczności;
5. nadzoru nad sposobem korzystania z utworu.

Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej:

1. autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na podstawie umowy;
2. nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że umowa stanowi inaczej.

Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione (art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych).

Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji pojęcia „honorarium”, zatem można wyjaśnić jego znaczenie posługując się Słownikiem Języka Polskiego (Słownik Współczesnego Języka Polskiego, Wydawnictwo Wilga, Warszawa 1996, str. 309), według którego „honorarium to wynagrodzenie za pracę w wolnych zawodach”; ustawa ta nie definiuje także pojęcia „wolnego zawodu”. Nie oznacza to jednak, że wynagrodzenie otrzymane z tytułu udzielenia licencji do utworu, nie stanowi wynagrodzenia za pracę w wolnym zawodzie o charakterze honorarium, a wynagrodzenia za wykonaną pracę nie można utożsamiać z zapłatą za usługę wykonaną w ramach działalności gospodarczej.

Zatem w celu skorzystania z preferencji podatkowej, o której mowa w poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy, muszą być łącznie spełnione trzy, następujące przesłanki:
- usługa wykonywana jest przez twórcę lub artystę wykonawcę w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych;
- usługa dotyczy utworu w rozumieniu ww. ustawy;
- usługodawca otrzymuje honorarium za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania.

Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że usługa nie może korzystać z preferencyjnej 8% stawki podatku, co w konsekwencji może powodować konieczność klasyfikacji usługi będącej przedmiotem wniosku do właściwego symbolu PKWiU.

Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Wnioskodawca realizuje usługę polegającą na przygotowywaniu materiałów audiowizualnych przeznaczonych do publikacji (...). W ramach tej usługi wykonuje prace obejmujące utrwalenie, montaż oraz postprodukcje materiałów wideo, wykorzystując w tym celu własny sprzęt techniczny oraz oprogramowanie. Zgodnie z postanowieniami umowy, z chwilą publikacji poszczególnych materiałów audiowizualnych Wnioskodawca przenosi na Zleceniodawcę autorskie prawa majątkowe do powstałych w ten sposób utworów audiowizualnych.

W uzupełnieniu z dnia 29 czerwca 2026 r. Wnioskodawca wskazał, że przykładem materiału audiowizualnych jest (...). Wnioskodawca wskazuje ten materiał jako reprezentatywny dla wszystkich materiałów, gdyż sposób ich przygotowania, wykorzystywane narzędzia oraz zakres wykonywanych czynności pozostają tożsame.

W ramach prowadzonego postępowania tutejszy organ dokonał analizy utworu audiowizualnego (...).
(...).

Przedmiotowy materiał audiowizualny cechuje się uproszczoną formą realizacyjną. Zastosowana inscenizacja ma charakter prosty i powtarzalny, bez wykorzystania złożonych środków inscenizacyjnych oraz zaawansowanych rozwiązań realizacyjnych. (...).

Ponadto, jak wskazał Wnioskodawca Zleceniodawca określa tematykę materiału, jego przeznaczenie oraz ogólne oczekiwania dotyczące efektu końcowego. (...).

Publikowane materiały audiowizualne stworzone przez Wnioskodawcę nie zawierają informacji wskazującej jego jako twórcę utworu audiowizualnego. Materiały publikowane są pod marką Zleceniodawcy i identyfikowane (...). (...).

Jak wyjaśniono wyżej, aby mówić o utworze w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, dzieło musi posiadać następujące cechy:
- mieć źródło w pracy człowieka (twórcy),
- stanowić przejaw działalności twórczej,
- posiadać indywidualny charakter.

W analizowanym przypadku pierwsza z ww. przesłanek jest niewątpliwie spełniona – praca związana z wykonaniem utworu audiowizualnego została wykonana przez człowieka. Dokonana w ramach prowadzonego postępowania analiza materiału dowodowego – w ocenie tut. Organu – nie odznacza się pozostałymi dwiema cechami, które warunkują uznanie go za utwór w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

W ocenie tut. Organu, wbrew twierdzeniom Wnioskodawcy, w badanym przypadku nie mamy do czynienia z działaniem twórczym, artystycznym, kreacyjnym, w wyniku, którego powstał utwór w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Mając na względzie przywołane przepisy należy stwierdzić, że ponieważ stworzony przez Wnioskodawcę materiał audiowizualny nie jest utworem w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, to realizowana przez Wnioskodawcę usługa nie stanowi usługi, do której odnosi się poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy.

Nie wystarczy bowiem by wytwór człowieka był przejawem działalności twórczej. Aby kwalifikować go jako utwór, musi posiadać właśnie indywidualny charakter. Indywidualny, czyli „właściwy tylko jednej, konkretnej osobie” (zob. Słownik języka polskiego PWN, https://sjp.pwn.pl/slowniki/indywidualny). Przesłanka ta odnosi się do szczególnych, niepowtarzalnych cech każdego człowieka (twórcy), które są w jego utworach: tzw. węzła utworu z osobą twórcy. Takie powiązanie można rozpoznać w utworze poprzez np. styl pisania felietonisty, charakterystyczną kreskę malarza czy styl projektanta wnętrz, mebli itp. Analizując badany wytwór, szukamy więc piętna osobistego twórcy.

Wracając na grunt przedmiotowej sprawy Organ po analizie wniosku o WIS, jego uzupełnień oraz przesłanych dokumentów nie znalazł żadnych przesłanek, aby móc stwierdzić, że materiał audiowizualny przeznaczony do publikacji (...) można uznać za utwór w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

W związku z tym, że wykonywana przez Wnioskodawcę usługa polegająca na przygotowaniu materiałów audiowizualnych nie jest usługą, o której mowa w poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy, należy dokonać jej prawidłowej klasyfikacji statystycznej.

Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług do dnia 31 grudnia 2027 r. – na podstawie § 2 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2025 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2025 r., poz. 1829) – należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. poz. 1676, z 2017 r. poz. 2453, z 2018 r. poz. 2440, z 2019 r. poz. 2554 oraz z 2020 r. poz. 556).

Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu.

Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3).

Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z:
- niniejszych zasad metodycznych,
- uwag do poszczególnych sekcji,
- schematu klasyfikacji.

Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi wykaz grupowań i obejmuje:
- symbole grupowań,
- nazwy grupowań.

Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę.

W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług. I tak, na podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie grupowania tego samego poziomu hierarchicznego:
- grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny,
- usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter,
- usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1, 2) należy zaklasyfikować w grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze.

Zgodnie z tytułem Sekcji J Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, sekcja ta obejmuje „USŁUGI W ZAKRESIE INFORMACJI I KOMUNIKACJI”.

Zgodnie z wyjaśnieniami do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), sekcja J obejmuje:
- usługi związane z działalnością wydawniczą, włącznie z publikowaniem oprogramowania,
- usługi związane z produkcją filmów i nagrań dźwiękowych,
- usługi związane z działalnością radiofoniczną i telewizyjną,
- usługi telekomunikacyjne,
- usługi związane z oprogramowaniem i doradztwem w zakresie informatyki oraz usługi powiązane,
- usługi w zakresie informacji.

Sekcja ta nie obejmuje:
- sprzedaży detalicznej nagrań dźwiękowych i audiowizualnych, obcej produkcji, sklasyfikowanej w 47.00.64.0,
- usług związanych z wykonywaniem zdjęć i slajdów, sklasyfikowanych w 74.20,
- usług fotoreporterów, sklasyfikowanych w 74.20.2,
- wypożyczania płyt CD i DVD oraz taśm z utworami muzycznymi, sklasyfikowanego w 77.22.10.0,
- wynajmu studia nagrań lub sprzętu do nagrywania dźwięku, bez obsługi, sklasyfikowanego w 77.39.19.0,
- usług niezależnych dziennikarzy, sklasyfikowanych w 90.03.11.0,
- usług związanych z grami losowymi w trybie on-line, sklasyfikowanych w 92.00.14.0,

Zgodnie z uwagami zawartymi w ww. sekcji:
- usługi związane z działalnością wydawniczą obejmują nabywanie praw autorskich do treści publikacji oraz udostępnianie tej treści społeczeństwu przez wydawanie i rozpowszechnianie jej w różnych formach, tj. drukiem, w formie elektronicznej lub dźwiękowej, przez Internet, jako wyroby multimedialne, takie jak: słowniki, leksykony, encyklopedie na CD-ROM,
- wspólną cechą usług telekomunikacyjnych zaklasyfikowanych w niniejszej sekcji w dziale 61 jest transmisja programów, a nie ich produkcja; podział został przeprowadzony w oparciu o rodzaj funkcjonującej infrastruktury.

W sekcji J znajduje się dział 59 „USŁUGI ZWIĄZANE Z PRODUKCJĄ FILMÓW, NAGRAŃ WIDEO, PROGRAMÓW TELEWIZYJNYCH, NAGRAŃ DŹWIĘKOWYCH I MUZYCZNYCH”.

Natomiast w dziale tym znajduje się klasa 59.11 „USŁUGI ZWIĄZANE Z FILMAMI, NAGRANIAMI WIDEO I PROGRAMAMI TELEWIZYJNYMI”.

Uwzględniając powyższe, wykonywana przez Wnioskodawczynię usługa będąca przedmiotem analizy, spełnia kryteria i posiada właściwości dla usług objętych działem PKWiU 59 „USŁUGI ZWIĄZANE Z PRODUKCJĄ FILMÓW, NAGRAŃ WIDEO, PROGRAMÓW TELEWIZYJNYCH, NAGRAŃ DŹWIĘKOWYCH I MUZYCZNYCH”.

Klasyfikacja została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad.

Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług
Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

W myśl art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.

Natomiast stosownie do art. 146ef ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r. poz. 248, z późn. zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy:

1. stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;
2. stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.

Usługa będąca przedmiotem analizy mieści się – jak wskazano powyżej – w dziale PKWiU 59 „USŁUGI ZWIĄZANE Z PRODUKCJĄ FILMÓW, NAGRAŃ WIDEO, PROGRAMÓW TELEWIZYJNYCH, NAGRAŃ DŹWIĘKOWYCH I MUZYCZNYCH”. Usługa ta nie została wymieniona jako usługa, dla której ustawodawca, w ustawie oraz w aktach wykonawczych wydanych na jej podstawie, przewidział obniżoną stawkę podatku. Zatem stawką właściwą dla opodatkowania tej usługi jest – na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy – stawka podatku w wysokości 23%.

Informacje dodatkowe
Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.

Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do usług tożsamych pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem niniejszej decyzji.

Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do usługi będącej jej przedmiotem, która zostanie wykonana w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 2 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:
- podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy),
- usługa, będąca przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).

Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).

WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem:

1. następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo
2. wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1
   - w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).

WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi będącej przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że:
- klasyfikacja usługi, lub
- stawka podatku właściwa dla usługi lub
- podstawa prawna stawki podatku
staje się niezgodna z tymi przepisami.

Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).

Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej.

POUCZENIE
Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/eurzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym korzystając z formularza Pismo WIS. Następnie należy wybrać rodzaj pisma Odwołanie w sprawie WIS.

Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).